Tagarchief: Poes

Altijd al een kattenfreule geweest. Thuis hadden wij vroeger altijd katten. Geen honden. Dus een hond is aan mij ook niet besteed. Gemiddeld hadden we altijd wel twee katten. En in het voorjaar kwam daar dan steevast een nestje jongen bij. Mijn vader bracht deze jonge katjes altijd naar Wateringen. Ik heb jarenlang geloofd dat dit echt waar was. In Wateringen moesten ze toch wel heel erg veel katten hebben….

De waarheid was anders. De katjes werden verzopen. Sorry, anders kan ik het niet zeggen. Gelukkig wist ik dat niet. Toen ik achter deze snode waarheid kwam heb ik mijn vader een week niet aangekeken. Ik wist in mijn hart ook wel dat hij het beste met de beesten voorhad, maar toch. Af en toe mochten we een katje houden en in 1973 werd Dibbus geboren. Dibbus werd geboren in de kast in mijn kamertje en was vanaf zijn prilste tijd al echt mijn kat. Dibbus was een je-weet-wel-kater en was zwart wit met een witte ‘band’ om zijn nek.
Waar ik was, was Dibbus en waar Dibbus was, was ik. Het was een echte ‘Hond’-kat. We zwierven vaak door de tuinderijen in onze buurt en Dibbus liep altijd met me mee. Soms deed ik verstoppertje met hem en dan begon hij erg hard te mauwen. Zo van, ik zie je niet meer, waar ben je?

Dibbus lag ook bij mij in bed. Samen met zijn moeder Poemel. Poemel aan de ene kant en Dibbus aan de andere kant. Zo werd ik lekker warm gehouden wat vooral in de winter heerlijk was. Wij hadden namelijk geen verwarming boven en bij vrieskou stonden de bloemen op de ruiten.

dibbus2 dibbus3

Om binnen te komen en zijn lekkere warme holletje op te zoeken kwam Dibbus altijd aan mijn raam ‘krabbelen’. Ze moest daarvoor eerst op de garage springen en via de regenpijp en de goot naar mijn slaapkamerraam lopen. Slechts een lichte tik met zijn poot maakte mij wakker en slaapdronken liet ik de kat dan binnen. Meteen zocht ze haar warme plekje op en begon met zijn pootjes mijn buik te masseren. Mijn nachtpon zat altijd vol met haaltjes van de kattenpootjes.

Toen ik trouwde ging Dibbus niet mee. Dat zou niet eerlijk geweest zijn; een kat die altijd zoveel vrijheid had meenemen naar een rijtjeshuis in een dorp. Dibbus was toen ook al op leeftijd. Hij heeft nog een paar jaar geleefd, maar volgens mij is hij gestorven aan een gebroken hart.

Jazmijn

Kijk ik sta nooit zo heel vroeg op… net zoals de vrouw trouwens. De baas is dan al uren de deur uit en wij rekken ons nog eens even lekker uit. Als de vrouw de douche in gaat ga ik alvast een beetje zeuren. Ik mauw en mekker en kroel rond haar benen. Ga eens even lekker op mijn rug op de douchevloer liggen zodat zij mij helemaal kan aaien. Zij praat ook tegen mij en zegt dan: “O, wat ben je toch een mooie poes, o, wat ben je lief”. Als ze –eindelijk- klaar is met douchen, opmaken en aankleden komt het mooiste moment van de dag. Eindelijk eten. Ik krijg altijd een half zakje met heel lekkere natte brokjes. Ik hou eigenlijk alleen maar van Felix en dan de senior editie. Ik ben tenslotte al bijna tien. Natuurlijk ook nog wat hard voer erbij. Daar heb ik geen speciale voorkeur voor. Ondanks mijn afkomst, -had ik al verteld dat ik een raskat ben?-, ben ik heel gewoon gebleven.

Na het eten ga ik nog even gezellig bij de ontbijttafel zitten om naar de vrouw te kijken. Dan ga ik naar mijn buitenverblijf; het balkon. Daar staat sinds kort een heerlijke stoel waar ik dan vervolgens de hele dag in ga liggen slapen.

Af en toe kijk ik even of de vrouw er nog is. Als ze zit te werken –en dat gebeurt nog weleens- kom ik even gezellig bij haar op het toetsenbord zitten. Dat vindt ze niet leuk dus ik weet mijn plaats en ga op de muis liggen. Soms wordt ze dan weleens een beetje boos op me en dan trek ik me gewoon terug onder het bed of in de kamer.

IMG_1347

Rond kwart voor vijf gaat de deur open en komt de baas thuis. Voor mij het tijdsein om weer eens te gaan zeuren om eten. De baas is dat meestal snel zat en dan krijg ik weer een beetje uit het zakje. ’s Avonds kijk ik tv met de baas en de vrouw. Ik hou erg van natuurprogramma’s maar ook Sesamstraat vind ik er leuk. Dat staat weleens aan als Julia komt. Maar van Julia wil ik niet zo heel veel weten. Ze geeft me wel kattensnoepjes dat dan weer wel, maar ze is ook angstaanjagend.

Als de baas en vrouw naar bed gaan is mijn finale moment om nog eens heel hard te zeuren om een beetje eten. Meestal gaat de baas wel overstag. Hij maakt dan ook meteen even mijn wc helemaal schoon. Dat apprecieer ik wel en vaak moet ik dan ook meteen een grote boodschap. Iets wat de baas niet zo leuk vindt. Nou, nu weten jullie hoe mijn kattenleven verloopt bij mijn baas en vrouw. Ik heb het nog niet zo slecht.

Maine coone, poes, lui,
Jazmijn, volledig naam Squiddy’s Mayhem Mila