Tagarchief: Sport

Rio

Ik ben zoals de meeste Van Baalens niet echt behept met sportieve genen. Wij deden thuis niet echt aan sport. Mijn ouders niet, mijn grootouders niet, eigenlijk kan ik niemand noemen –in het gezin- die noemenswaardig iets in de sport heeft bereikt.

Dat wil niet zeggen dat ik geen grenzeloze bewondering heb voor de sporters in Rio. Niet alleen onze sporters maar alle sporters van de wereld die daar hun kunsten vertonen. Vier jaar leven ze als een monnik, hebben maar één doel; een medaille halen op de Spelen. Achter iedere sporters staat natuurlijk ook een partner, vader en moeder en een hele familie-fanschare. De vreugde als het lukt is natuurlijk onbeschrijfelijk, maar als het nou eens niet lukt, wat dan?
Dan komt zo’n sporter chagrijnig thuis en dat moet je dan natuurlijk allemaal maar opvangen.
Nee, ik ben eigenlijk maar blij dat ook mijn kinderen geen sportgenen hebben. Ik zag mijzelf in hun jeugdjaren al niet langs de lijn staan. En mijn dochter die erg van paardrijden houdt heb ik eigenlijk ook maar mondjesmaat zien rijden. Gewoon omdat ik het eng vind dat ze op zo’n groot paard zit.

Als sport-ouder ben ik dus totaal ongeschikt.

Sport kijken vind ik al moeilijk genoeg. Altijd met een half oog, mijn andere oog op mijn brei- of haakwerk. Als het te spannend wordt kijk ik helemaal niet meer, dan ga ik strijken of zo. Wielrennen vind ik dan nog wel leuk, maar ik kijk voornamelijk naar de omgeving waar ze doorheen rijden. Voetbal is aan mij niet besteed, duurt veel te lang. En van andere sporten weet ik absoluut de regels niet , dus kan ik het ook niet bijhouden.

Zo zie je maar, niet iedereen zit deze zomer aan de buis gekluisterd en al helemaal niet midden in de nacht. Dan slaap ik en droom ik van een gouden medaille. Is echt gebeurd vannacht.

medaille
Zo’n medaille is toch wel mooi!

Sport

Van nature ben ik geen sportief persoon. Bij ons thuis werd niet over sport gepraat, behalve dan door de mannen (lees werknemers) in de tuin. Mijn vader keek een doodenkele keer weleens een samenvatting van een voetbalwedstrijd alleen om in de koffiepauze iets zinnigs te kunnen zeggen en mee te kunnen praten.

Wij waren ook geen lid van enige sportvereniging. Het sporten werd er dus zeker niet met de paplepel in gegoten. Mijn zus en ik zaten een poosje op rolschaatsen en ik zelfs nog een blauwe maandag op judo. Daar bleef het in mijn jeugd voorlopig bij.

Toch ben ik in het vervolg van mijn leven wel sportief geweest. In ieder geval heb ik jarenlang gezwommen en aan aqua-aerobics gedaan. Zelfs heb ik nog enige jaren getennist, wat ik erg leuk vond, maar helaas ook geen talent voor had.

Daarna werd het op en af bij een hele reeks aan sportscholen, al dan niet met sauna activiteiten, want na het inspannen is er natuurlijk tijd voor ontspannen. Echt iets om naar uit te kijken. U merkt het al ik solliciteer niet bepaald naar een killerbody.

Sinds 1 december van het vorige jaar ben ik samen met Hans weer lid van een sportschool. En we gaan sinds die tijd ook vrij fanatiek. Samen op onze vrije maandag en ik zelf ga nog een keer op woensdagmorgen naar het zo genoemde Bodypumpen.

Het heeft er in ieder geval voor gezorgd dat ik weer wat kilootjes lichter ben en dat mijn uithoudingsvermogen met sprongen vooruit is gegaan. Je hoort weleens dat je met sporten een geluk hormoon aanmaakt maar dat ervaar ik altijd pas als ik na afloop lekker gedoucht en tevreden op de bank zit. Want het blijft me moeite kosten om te gaan…

baby