Tagarchief: Frankrijk

Reis

Na een paar weken ‘stilte’ is het weer tijd voor een nieuwe blog. We hebben een heerlijke vakantie achter de rug met onze camper. Een reis die heel veel indrukken heeft achtergelaten. Wat is Frankrijk toch een prachtig land. En vooral in het voorjaar als de koolzaadvelden in bloei staan. We hebben er enorm van genoten. Ook van de ontmoeting met onze vrienden in Frankrijk. Na veertig jaar vriendschap met twaalf ‘man’ bij elkaar op een berg mag je gerust bijzonder noemen. Ik heb vaak gedacht ‘stop de tijd’, maar de dagen vlogen om.

Koolzaadvelden in Frankrijk
Koolzaadvelden in Frankrijk

Mijn ‘beklimming’ van de Alpe ‘d Huez vind ik zelf een persoonlijk hoogtepunt (letterlijk en figuurlijk). Stampend op mijn elektrische fiets, sleurde ik mijzelf de berg op. ‘Kom op, je kunt het’, ‘je hebt voor hetere vuren gestaan’; mezelf aanmoedigend kwam ik door de bochten. Dan een piepklein stukje vlak en hup weer 8 of 10% klimmen. De bochten op Alpe ‘d Huez zijn genummerd van 22 (beneden) naar boven. Ik ben tot bocht 16 gekomen, maar toch op 972 meter. De totale klim is 15 kilometer en ik heb 5 gehaald.

 

bocht 16 Alpe d'Huez
bocht 16 Alpe d’Huez

Toen stopte opeens mijn fiets ermee. De batterij vermoedelijk oververhit. Ik moest stoppen en na een paar minuten bleek ik nog drie streepjes batterij te hebben. Toen wist ik meteen dat ik het niet ging halen naar de top; het was nog 10 kilometer naar Alpe ‘d Huez. Onmogelijk dus om met een ‘normale’ fiets te doen. De wielrenners die ik onderweg zoevend naar beneden tegenkwam keken gek op. Vermoedelijk waren ze ook iets beter getraind dan ik. Maar ik heb het geprobeerd en heb nu alleen maar veel meer respect gekregen voor de mensen die komend weekend voor de kankerbestrijding de Alpe’dHuzes zes (!) keer beklimmen. Maar het moet ook een enorme kick zijn als je boven bent, zeker als je weet voor welk doel je dit doet. Een doel dat ik ook van harte onderschrijf.

‘L Europe!

We zijn een paar dagen naar Frankrijk geweest om lekker even met de camper weg te zijn. Onze eerste stop was in Le Touquet Paris Plage, een oude badplaats waar vroeger de Parijzenaars naar zee gingen. Nu nog steeds een plaats met mooie huizen en grandeur van vroeger. Dag twee gingen we richting Le Havre. We kwamen aan op een mooie terrascamping in Yport met uitzicht op zee. Blikvanger zijn de krijtrotsen, die hier als pilaren uit de zee omhoog reiken.
We hadden een prima plek en we konden zelfs nog even buiten zitten. De plaatsen waren zeer ruim en naast ons stonden eerst Duitsers en daarna Fransen. Later kwam er een Italiaans gezin staan. Als camperaars onder elkaar maak je maar even contact. Meestal sta je ergens maar een dag dus meer beleefdheden als ‘waar kom je vandaan’ en ‘waar ga je naar toe’ worden er niet uitgewisseld.

De volgende morgen zaten wij net aan het ontbijt toen bleek dat de Italianen gingen opbreken. Echter maakt de wielen van hun camper enorm lawaai. Diepe voren bleven er achter in het gras en de modder spoot alle kanten op. De wagen bleef staan waar die stond en was nu erg ingegraven in de modder. Geen beweging in te krijgen. Wij gingen toch maar even poolshoogte nemen want het was toch ook een beetje lullig als je blijft toekijken. De Italiaan sprak geen woord buiten de grens en ‘pronto’ en ‘si’ konden wij nog wel net verstaan. Hij zat vast. Muurvast.
Met blokken achter de wielen probeerden we met man en macht de camper in beweging te krijgen. Mevrouw de Italiaan zat achter het stuur en voelde zich ook niet echt senang. Vooral omdat op het moment suprême de motor uitviel en de camper weer terug plontste in de modder.
Toen kwam er een Fransman met twee rode matten. Ze waren nog heel nieuw maar binnen een minuut niet meer. Met kleine stukjes kwam de camper in beweging en na heel veel duwen en heen en weer wiebelen kregen de wielen grip.
Gejuich in drie talen en wij werden heel hartelijk bedankt door de Italianen; ‘grazie, mille grazie’.
Gelukkig was onze camper er meteen uit en reden we naar de uitgang. Daar kwamen we de Franse chauffeur van de 4×4 drive tegen die de camper eruit zou trekken. Het raampje ging open en wij vroegen of hij de camper kwam ‘pushen’. “It’s been arranged by three nationalities“, zei ik.

“Tres bien”, zei de man in de auto; ‘viva ‘L Europe!

Dat vond ik nou een mooie ontroerende opmerking. Als we elkaar allemaal een beetje zouden helpen en met handen en voeten communicerend wordt het leven een groot succes.

IMG_7403 IMG_7406

Uitzicht vanaf beneden en vanaf onze camperplek.