Tagarchief: Poeldijk

Al jarenlang doe ik mee met het Poeldijks Dictee. Het dictee wordt altijd gehouden tijdens het Rondje Poeldijk, het dorpsfeest van het gezelligste dorp van het Westland. Nou ja, ik heb er dertig jaar gewoond, dus mag best chauvinistisch zijn vind ik.

Het dictee wordt gehouden in zogenaamde streektaal. Dat houdt eigenlijk in dat je precies zo schrijft zoals je het hoort. Metselen – messele, bijvoorbeeld – bevobbeld, kerk – kerrek enzovoorts. Ooit heeft iemand bedacht dat je het zo moet schrijven en de jury van het Poeldijks Dictee houdt zich daar strikt aan. Logisch natuurlijk om veel discussie te vermijden.

dictee

Eenmaal mocht ik het dictee ook winnen. Dat was een glorieus moment. Ik werkte in die tijd nog voor de Westlandsche Courant en dat was bij iedereen in het dorp bekend. Daarom lag er een extra druk op mij om vooral goed mijn best te doen.
Deze eeuwige roem is mij slechts éénmaal gegund en dat was heel leuk. Toch was het ieder jaar weer spannend hoe hoog of laag je zou eindigen.

Maar wat het Poeldijks Dictee uniek maakt is dat wij dit in ‘groepsverband’ doen. Ieder jaar komt mijn nicht Gerda en haar oud-collega Norbert met mij dicteëen (dit woord bestaat vermoedelijk niet, maar nu ik toch bezig ben met taal…). Het is een jaarlijkse reünie en we hebben altijd erg veel lol met z’n drieën. Winnen staat bij ons helemaal niet op de eerste plaats en afkijken bij elkaar doen we ook niet. Dat heeft overigens ook helemaal geen zin, want niemand weet precies hoe je iets schrijft.

Maar er zijn mensen die ik ervan verdenk dat ze ieder jaar opnieuw de woorden bestuderen. Natuurlijk ik wil ook niet afgaan en zit meestal bij de eerste tien. Dit jaar overigens niet. De winnaar (een oud-collega van mij van de krant) had 10 fouten, nummer tien had er 15. Gerda en ik allebei 18 fout, dus dat was goed te doen. De prijzen naast de eeuwige roem zijn ook ieder jaar hetzelfde; een bos bloemen, snoeptomaatjes, een orchidee, een kladblok. Alles gesponsord door lokale ondernemers.

Jammer dat dit jaar het dictee voor de laatste keer gehouden wordt. En dat met zo’n kleine zestig deelnemers is er toch animo genoeg. Hopelijk staat er weer iemand op die het dictee nieuw leven inblaast. Het is veel te leuk om mee te doen.

Ik hoop krek op een nieuw Weslands dictee in de Poelekse taal. De Poelekse taal is veel te sjiek de fiebel om velore te gaan. Volgend jaar dus weer?

Mien­

Mien is niet meer. Afgelopen vrijdag is ze na een kort ziekbed ingeslapen. Omringd door haar geliefde verzorgsters. Ruim vijftien jaar hebben we haar gekend als Ezel Mien van de kinderboerderij in Poeldijk. Mien was een begrip in Poeldijk, maar ook daarbuiten. Media-aandacht kreeg ze al jaren geleden toen Mien officieel geadopteerd werd door Sandra en Marjolein. Mijn dochter Marjolein zorgde toen al voor de zwaar verwaarloosde ezel die achter een tuinderswoning in de modder haar dagen sleet. Onderhandelingen met de tuinder (die haar had gekregen van lollige vrienden als huwelijkscadeau) liepen bijna uit op een fiasco. Hij wilde nota bene nog 100 gulden voor haar hebben. Dit terwijl hij nooit naar het beest omkeek. De deal werd echter gesloten en de meiden waren zielsgelukkig. Stichting Mien werd opgericht en er werd geld opgehaald om Mien uit haar nare omstandigheden te halen. Ze werd direct overgebracht naar een warenhuis waar ze tijdelijk kon staan. Daarna heeft ze jarenlang op een weide bij kwekerij Brasil gestaan aan de Scherpenhoeklaan. De meiden vonden het zielig dat Mien altijd alleen moest staan. Een ezel is ten slotte een gezelschapsdier. Er werd contact opgenomen met de Ezel sociëteit in Zeist en daar vandaan kwam op een dag een vriend voor Mien; de ruin Isla.

Isla en Mien zijn bijna tien jaar samen geweest en men spreekt hier van een verstandshuwelijk, want ondanks dat ze niet met, konden ze ook niet zonder elkaar. In 2010 kregen Sandra en Marjolein de kans om de ezels onder te brengen in de leegstaande kinderboerderij in Poeldijk. Al snel werd de boerderij bevolkt door kippen, schapen, geiten, duiven, konijnen en natuurlijk met als stralend middelpunt de ezel Mien.

Mien trad ook op buiten de kinderboerderij. Op vele kinderpartijtjes en jarenlang op Koninginnedag en met het Rondje Poeldijk.  Menig kind heeft nog op haar rug een rondje door het dorp gereden. Maar ook met Palmpasen in de RK kerk van Poeldijk heeft ze jarenlang ‘Jezus’ de kerk binnengereden. Mien deed dit professioneel en zeer beheerst. Altijd lief en gek op aandacht.

Een paar weken geleden werd Mien ziek, ze at slecht en werd met de dag magerder. De verzorgsters van de Kiboe hebben er alles aan gedaan om haar te helpen. Ze werd zelfs nog een paar weken geleden samen met Isla naar Utrecht gebracht om daar onderzocht te worden in het veterinaire centrum. Hier werd haar dieet en medicatie aangepast, helaas kreeg Mien een fikse verkoudheid en is ze aan de bijwerkingen hiervan overleden. We gaan Mien missen, maar hebben mooie herinneringen en weten dat ze als ezel geen beter leven had kunnen wensen bij Sandra en Marjolein.

Ezel,
Ezel Mien (links) en Isla in betere tijden.

Nb. Omdat de laatste weken hoge kosten zijn gemaakt voor de dierenarts en medicatie zijn giften voor Stichting Mien en Isla meer dan welkom. Voor meer informatie kunt u contact opnemen met Marjolein van der Wilk via info@kiboe-poeldijk.nl of op de website klikken op lid worden. www.kiboe-poeldijk.nl