Tagarchief: voorlezen

Oma 2.0

‘Nou gaan we boekie lezen, oma’. Nou, gaan we knippe, oma’. Nou, gaan we naar het strand’, oma’. Nou, gaan we kleien, oma’, ‘Ikke ga niet met Jazmijn spele, oma’. ‘Ikke zelf doen, oma’. ‘Ikke plasse op de C, oma’. ‘Ikke klakker met pindakaas, oma’. ‘Ikke wil dat niet, oma’. ‘Ikke wil nou meisje in bad spele, oma’. ‘Nou gaan we …. oma, oma, oma, oma’.

Net zes heerlijke dagen kleinkind Julia van 2,5 te logeren gehad. Ik denk dat ze makkelijk aan de 250 keer ‘oma zeggen’ komt per dag. In ieder geval zegt ze het achter elke zin.
Oma –en opa ook- heeft het er druk mee gehad, maar er ook heel erg van genoten. Want als je heel intensief –in dit geval met je kleinkind- bezig bent komen er ook weer herinneringen boven drijven. Hoe deed ik het zelf toen ik twee kinderen had onder de twee jaar? Ik weet het niet. Maar gelukkig was ik toen ook dertig jaar jonger, dus dat zal wel gescheeld hebben.

Daarnaast weet je ook dat deze tijd niet meer terugkomt, want kinderen groeien snel en iedere tijd heeft zijn leuke en minder leuke aspecten. Dus als ze de volgende keer komt logeren zal ze weer heel andere dingen van ons vragen. We hopen dat het dan weer net zo leuk wordt en dat zij ook een herinnering zal krijgen aan haar opa en oma. Want dat zou betekenen dat we haar op mogen zien groeien en dat is toch het mooiste wat er is.

Julia in opperste concentratie
Julia zes dagen aan het logeren bij Opa en Oma

IMG_2199 IMG_0778

Dagboek

Tijdens een tv-programma hoorde ik dat er een nieuw format was geschreven voor een programma waarin mensen voorlezen uit hun ‘puber’ dagboek. Hilarisch zou het zijn, de eerste kus, de eerste keer seks en al je kalverliefdes op de buis. Ook ik heb heel veel van dergelijke dagboeken liggen. Als puber geschreven vanaf de eerste klas MAVO, zeg maar vanaf mijn dertiende tot en met mijn zestiende. En ik schreef iedere dag. Dikke schriften van de HEMA staan vol gekliederd met mijn ontboezemingen. Voor feesten en fuiven (in die tijd bijna wekelijks) schreef ik in een speciaal dagboek dat zogenaamd op slot kon. Want stel je voor dat iemand het zou kunnen lezen…

Dat willen ze nu dus helemaal openbreken tijdens dat programma. En volgens de samenstelster van het programma heeft zij bij het maken constant de slappe lach gehad. Interessant, het lijkt me alleen voor een puber dus geen goed programma om naar te kijken. Als je in deze onzekere tijd verkeert zit je niet echt te wachten op iemand die je keihard om je onzekerheden uitlacht.

De dagboeken van mij hebben ook zeker humoristische verhalen. Als er een prototype van een puber bestaat heb ik echt alle aspecten in me gehad. Een enorme drang naar vrijheid, extreem liefdesverdriet, geldzorgen, boosheid maar ook heel veel geluk. Voor dat laatste hebben mijn ouders gezorgd. Als ik op het punt stond van weglopen grepen ze me vast en lieten me niet gaan. Ze vertelden me dat ik ‘later’ hen dankbaar zou zijn voor deze levenslessen. En ze hebben gelijk gekregen.

En zo zou ik met mijn dagboeken ook wel een avond kunnen vullen, maar dat ga ik zeker niet doen. Het zijn geen verhalen waar ik me voor schaam, maar wel verhalen die alleen van mij zijn.

IMG_7309

Lezing

‘Geef jij weleens lezingen? Het is een vraag die mij diverse keren gesteld wordt. En inderdaad dat doe ik weleens. Best wel vaak, vind ik zelf. Vorige jaar een aantal keren en ook voor dit jaar heb ik al een viertal verzoeken gekregen. Waar ik het dan over heb? Over mijn boeken en over mijzelf. Eigenlijk is het een gesproken blog, zo zou je het kunnen noemen. Na het schrijven van een zevental boeken begint mijn naam als schrijfster binnen het Westland best bekend te worden.

Gisteren was ik in de (voormalige) Vluchtheuvel in Maasdijk waar ik Vrouwengroep ‘Lydia’ mocht toespreken. Een gemêleerd gezelschap want wie denkt dat vrouwenverenigingen totaal achterhaald zijn komt bedrogen uit. De dames zijn dan wel op een zekere leeftijd, maar zeer geïnteresseerd. Tijdens mijn voordracht lees ik ook voor uit eigen werk. Het is niet lastig om een stukje te vinden waarmee je zonder twijfel scoort.

De dames genieten van mijn krentverhalen uit ‘Herinneringen van de druivenkrenttijd’ en natuurlijk zijn enkele verhalen uit het boek ‘100 jaar trouwen in het Westland’ heel herkenbaar. Ook het boek ‘Onze reis naar Israël’ geschreven door een oudoom en mijn oma werd een dikke hit. Na afloop komen er direct verhalen en een tip waar ik misschien weer een boek mee zou kunnen vullen.

Schrijven, het blijft mijn passie, maar wie denk dat het schrijven van een boek je rijk maakt moet ik helaas teleurstellen. En dan heb ik nog het voordeel dat ik alles zelf doe. Ook het vormgeven en de opmaak, de PR en de verspreiding bij de boekhandels. Alleen het drukken laat ik aan de professional over.

Over een paar weken hou ik weer een lezing. Benieuwd of er dan ook weer leuke reacties komen.

IMG_7219

Inmiddels heb ik al een aardig oeuvre

Voorlezen

‘’Oma, oma, oma, kijk een muis! Kijk een kikker, kijk een ballon’’. Sinds ik voorleesoma ben op de crèche van mijn kleindochter Julia moet ze mij delen met nog zo’n acht kindertjes. Allemaal peuters in de leeftijd van 2 tot 3 jaar. Allemaal egootjes, maar superlief. Julia is de baas, want het is MIJN oma! Zij wil dus per se altijd op schoot zitten. De andere kinderen begrijpen dat goed en als ze het niet begrijpen zal Julia het nog wel een keertje uitleggen. Het woordje MIJN is voor haar namelijk nogal belangrijk.

Om de veertien dagen ga ik op dinsdagochtend naar Poeldijk. De kinderen kennen me al en noemen me allemaal oma. Ze geven ook en passant informatie over hun neus, nieuwe schoenen, dat ze op de wc kunnen plassen etc. En al komt er in een boekje een ezel voor dan is dat meteen Ezel Mien. De ezel van de kinderboerderij in Poeldijk is heel bekend, dat merk je zo.

De gemiddelde tijd dat peuters je aandacht hebben is ongeveer tien minuten. Best al veel vind ik zelf. Want gezeten op de rode bank met vier of vijf dreumesen die allemaal iets willen zeggen is best heftig. Maar ik moet zeggen dat ik er ontzettend van geniet. De kinderen mogen allemaal zelf een boekje kiezen. Er zijn een paar echte populaire die iedere twee weken voorbijkomen. Krrr kokodil is er één en natuurlijk Nijntje en Kikker. Versjes zijn ook erg leuk en zo vliegt het kleine uurtje zo om.

Als ik wegga staan alle peuters zich te verdringen voor het raam. Mijn eretitel wordt gescandeerd er wordt gezwaaid. Soms wordt er gehuild (vooral door Julia) en ik kijk stilletjes weer uit naar de volgende keer voorleesoma zijn.

index