Maandelijks archief: november 2015

Whisky

Sinds onze vakantie in Schotland drinken wij dus weleens whisky. We weten van deze gouden drank dat je er heel erge hoofdpijn van kunt krijgen, dat het prijzig kan zijn en dat er honderden soorten zijn. In Schotland bezochten we enkele stokerijen en lieten ons voorlichten over de verschillende soorten whisky.

Daarvoor kende ik eigenlijk alleen de variant met koffie en veel slagroom en ik moet bekennen dat ik ook eens hele goede whisky daarvoor gebruikt heb.
Dat doe je na Schotland nooit meer.

Wij kregen via een kennis een uitnodiging om in Hoek van Holland een whiskyproeverij bij te wonen. Dat leek ons wel wat, want bij een onafzienbare rij flessen bij de slijter weten we nog steeds niet zo goed wat we nu moeten nemen.

De whisky’s tijdens de proeverij kwamen allemaal uit het Spey gebied ten westen van Inverness. De glazen kwamen in sneltreinvaart voorbij. En dan moet u bedenken dat wij normaliter één zo’n glaasje op een avond nemen. Het is bij whisky namelijk zo dat de smaak heel lang in je mond blijft hangen. Zodat je dus met hele kleine teugjes, genietend van de smaaktonen een hele avond kan doen.

Maar nu kregen we zes van deze glaasjes. Gelukkig af en toe ook nog iets te eten, maar toch, we voelden ze best zitten.

We leerden ook dat whisky niet altijd duur hoeft te zijn. Maar het is wel belangrijk om te letten op het begrip single malt. Een blend is namelijk altijd een mix van whisky’s. En het aantal jaren dat de whisky gerijpt is. Wij proefden allemaal 12-jarige whisky’s. Maar thuis hebben we ook 18 jaar oude whisky geproefd en dat was heel lekker.

Aan het einde van de avond kregen we nog iets speciaals namelijk een preview op de volgende whiskyproeverij. De whisky heet Six Isles en heeft zoals kenners dat zeggen een hele zware ‘vatted malt’ en een hele heftige ‘Islay’. Wat dat betekent? Dat deze whisky een rooksmaak waar je echt van moet houden.

Ik had er last van ’s nachts van al die drankjes en vooral van de laatste. Maar het was zeker de moeite waard. Gelukkig hadden we een BOB om ons thuis te brengen.

 

MFH_4765

foto: Folkert Hoogslag

 

Amsterdam

Ik heb niks met Amsterdam. Eigenlijk vind ik het een nare stad, met nare mensen. Als ik dit echt zou opschrijven (want ik dacht het eigenlijk alleen maar) dan zou ik enorm generaliseren. En dat wil ik nou ook weer niet. Maar ik heb als provinciaal altijd al een haat/liefde verhouding gehad met steden.

We gingen een nachtje slapen in Amsterdam. Het hotel midden in de stad was voor ons gratis, met dank aan een bruidspaar, waar ik deze zomer een hotelbon van kreeg.

Ik zal proberen uit te leggen waarom ik nooit, maar dan ook nooit in de stad zou kunnen wonen. Ik denk dat het komt omdat ik opgegroeid ben aan een doodlopend tuinderslaantje. Er kwam bij ons dus eigenlijk niet zo vaak iemand en als er iemand kwam dan kwam die voor ons. Ik heb het dan over de melkboer, de bakker, familie en b.v. de vertegenwoordiger van een tuinbouwtoeleveringsbedrijf. Wij woonden namelijk in het laatste huis.

In de stad heb je altijd mensen om je heen. Mensen van allerlei pluimage. Dat kan natuurlijk leuk zijn om naar te kijken, maar ook dodelijk vermoeiend. Je moet uitkijken dat je tegen niemand op botst (je hebt zo een vloek of nog erger een knal te pakken) en ik word ook heel moe in mijn hoofd van een stad. Overal om je heen rijden fietsen, auto’s, trams, bussen en daar tussendoor honderden voetgangers.

Dit stukje over onze belevenissen in Amsterdam is na de aanslagen in Parijs van afgelopen vrijdag in een heel ander daglicht komen te staan. Ook wij hebben gezellig in een cafeetje gezeten. Gegeten in een restaurant en gingen ’s avonds naar Carre. Je kunt je niet voorstellen dat er zoiets in je eigen land kan gebeuren. Maar in Frankrijk gebeurde het echt.

Ik volg sinds de aanslagen blogs, opinieprogramma’s en nieuwsberichten en het valt me op dat niemand een oplossing weet. Dat maakt mij bang. Maar gelukkig zie je ook weer de veerkracht van mensen die zich positief inzetten voor een betere wereld. Maar ik zie het helaas nog niet echt gebeuren.

Daarom ben ik blij in mijn eigen huis, in mijn eigen dorp, in mijn eigen Westland en mijd ik eventjes de stad.

Herinneren

Vorige week maandag was het Allerzielen. Decennia lang worden dan in de katholieke kerk de overledenen herdacht.

Eigenlijk heb ik niets met de kerk, welke kerk dan ook, maar ik moet zeggen dat de allerzielendienst in Poeldijk toch wel bijzonder was.

Ik ging om het kruisje van mijn schoonmoeder Jo van der Wilk-Vroonland op te halen. Zij is nu elf maanden geleden overleden op 97 jarige leeftijd. Een hoge leeftijd dus, maar dat wil niet zeggen dat je iemand dan niet mist.

Ik had een bijzondere band met mijn schoonmoeder. Kwam er iedere week op maandagmorgen en we hebben altijd veel gepraat en gelachen. Daar moest ik vooral aan denken die maandagavond in een bomvolle kerk in Poeldijk. Verder zit ik in zo’n dienst  net als D.C. Lewis, die zong in het onnavolgbare ‘Het Gebed’: Ik kom alleen maar Heer, voor de muziek’.  Genoten heb ik van de Latijnse liederen, waar ik niets van versta, maar die wel heel mooi klinken. Want tijdens een allerzielenmis wordt het kerkkoor Deo Sacrum ingezet.

Nog meer indruk maakte de tocht naar het kerkhof na de dienst. Leden van de scouting stonden met fakkels klaar en begeleiden de stroom van mensen, al dan niet met een kaars, naar de donkere graven. Zelf zou ik het niet in mijn hoofd halen om in het donker een kerkhof op te gaan. Maar nu was de sfeer heel mooi. Ik was alleen en vond dit eigenlijk helemaal niet erg. Bij moe haar steentje kon ik nog net de tekst onderscheiden; ‘voor altijd in ons hart’ en bijgelicht door het kaarsje werd ik opnieuw doordrongen van het feit dat zij daar altijd zal blijven. Het werd steeds drukker op het kerkhof en om de steen van mijn schoonmoeder kwamen steeds meer kaarsjes te staan. Je wordt in de algemene graven nu eenmaal op datum begraven. Ik stond nog even stil en liep toen zo snel mogelijk terug naar mijn auto. Mijn gedachten bij de mensen van voorbij. In onze families inmiddels al heel wat namen.

kruisje

IMG_9790

Aan de kust

Wij boffen maar dat we langs de kust wonen. En dan nog in een gebied waar je zo heerlijk kunt fietsen langs de kust. Vooral op een mooie herfstdag als vandaag is het zeer ontspannend. Ik geniet bij ’s-Gravenzande altijd van het uitzicht op de duinen en aan de andere kant de kassen. Helaas zal het volgens mij niet zo heel lang meer duren voordat alle kassen uit de geestgronden ook verdwenen zijn. Mooie luxe huizen verrijzen al aan de horizon en het lijkt wel of iedereen aan het strand wil wonen.

Ik fiets verder richting Hoek van Holland. Hier en daar kan ik rechtsaf een strandopgang op, maar dat doe ik niet. Dat is iets voor als het nog echt zonnig en warm is.

Het strand heeft de laatste jaren weer meer aantrekkingskracht. Er was een tijd dat ik er niet of nauwelijks kwam. Maar dankzij echtgenoot Hans ben ik het strand en de zee weer meer gaan waarderen. Zelfs zozeer dat wij vorig jaar –letterlijk en figuurlijk- met onze voeten in het strandzand zijn getrouwd in strandpaviljoen Bondi Beach in Monster.

Het feit dat ik jaren niet naar het strand ging kwam ook door mijn kinderen, die toen nog klein waren. Die liepen namelijk ‘altijd’ weg. Ik ben mijn oudste, Jos (9), een keertje zeker twee uur zoek geweest. Het enige houvast dat ik had was dat hij zeker niet in de zee was gelopen. Hij was namelijk doodsbang voor het zeewater.

Marjolein (5) en een vriendinnetje moesten we drie kilometer verder ophalen bij een EHBO-post in Monster terwijl wij op Ter Heijde op het strand lagen. Dan ben je het strandbezoek snel zat.

Maar nu geniet ik des te meer. Hans en ik gaan regelmatig in de zomer even ‘dompelen’. Dat wil zeggen; na het werk met badpak en zwembroek aan op de fiets naar het strand. Even lekker zwemmen en dan weer opgefrist terug naar huis om te douchen.

Vandaar dat ik het toch erg zou missen als ik niet meer dichtbij de kust zou wonen. Je bent er nu eenmaal helemaal aan gewend.

Ik vond trouwens bij het duin ter hoogte van Ter Heijde nog een vreemd verschijnsel. Een tiental palen (zie foto) staken uit het duin. Waar zou dat voor zijn?

IMG_9796