Bulketroet
Had je al eerder gehoord van de Hollandse Delta? En zoja, wist je waar deze lag? Ik niet. Ik had geen idee voordat de promo voor de nieuwe Nederlandse natuur-bioscoop-film in première ging. Zoals vaker gingen wij pas na enkele weken naar de film kijken. Op zaterdagavond naar Westlandtheater De Naald, lekker op de fiets in ons eigen dorp.
Na de nodige reclamefilmpjes en trailers werd het doek vergroot en konden we ons eindelijk onderdompelen in de prachtige natuuropnamen. Het is bijna niet te geloven dat dit allemaal in Nederland gefilmd is. De enorme zeearenden (ik zag er nooit één) en de slangen (ik zag er gelukkig nooit één) maakten een geweldige indruk.
Maar het meest was ik toch geboeid door het intieme leven van het stekelbaarsje. Man, man, wat heeft dat diertje een struggle for life. En dan klagen wij nog weleens over een moeilijk leven.
Het stekelbaarsje wordt geboren in Zeeland, zo leerde de film. Maar gedurende zijn volwassenheid zwemt het visje naar de Noordzee.
Wij kunnen nooit meer normaal over de Neeltje Jans rijden zonder aan dat arme stekelbaarsje te denken. Ze moeten namelijk als ze terug naar hun paaigrond door een kier van de sluisdeuren heen zwemmen. Daar is natuurlijk een enorme stroming en heel veel stekelbaarsjes zijn dan moe en kunnen eenvoudig niet meer. Heeft u al tranen in de ogen? Nou, ik wel.
Het onderwaterleven heeft overigens altijd al een enorme aantrekkingskracht op me gehad. Ik ben geboren op een doodlopend tuinderslaantje, een schiereiland met rondom sloten. Om ons te waarschuwen voor het gevaar van verdrinking verzonnen mijn vader en moeder het begrip bulketroet. Een bulketroet is een hele grote vis die je zomaar doormidden kan bijten. Nou, als je daar niet bang voor wordt als kind, dan weet ik het niet meer. Ik ben altijd bang gebleven voor bulketroeten. Zelfs nu nog durf ik eigenlijk niet in open water te zwemmen. Je weet maar nooit.
In de film Holland, de delta kwamen ze in volle glorie voorbij; heel veel bulketroeten en terwijl ik zit te rillen van angst fascineert het me aan de andere kant ook mateloos. Zo zal ik dus altijd een haat/liefde verhouding houden met de bulketroet.
Wat een geweldig verhaal, Marjoke !! De bulketroet komt bij ons ook jaarlijks voorbij met name op vakanties!?. Wij moeten ook nodig die film zien!
Leuk om je verhaal te lezen. ik kom ook uit het Westland en mijn vader’s tuin was omgeven door slootjes. Hij bracht zijn oogst met de schuit naar de veiling. Vanaf een hele jonge leeftijd werd ik gewaarschuwd voor de Bulketroet, het enge monster in het water. Het woord is bijzonder en vandaar dat ik eens op het internet om te weten of het alleen een verzonnen woord in onze familie was. Nu weet ik dat de Bulketroet ook andere kinderen het begrip gevaar voor water bij te brengen.
Groet, Michael
Een leuk verhaal. Ik heb als klein jongetje van 4-8 jaar ettelijke keren in de sloot gelegen. Wij woonden in een huis omrings door twee sloten vlak bij de veiling in Honselersdijk. Ik vond het prachtig met de schuit mee te varen naar de veiling, waar ik zeker twee maal kopje onder ben geweest. Een keer was ik ‘een paar minuten’ zoek onder water, maar mijn vader graaide net zo lang in het troebele water totdat hij me te pakken had. Een ander keer wilde ik de schuit helpen aanmeren maar schoot in het water en kreeg ik de ijzeren pen op mijn kop, waardoor ik waarschijnlijk half bewusteloos uit het water ben gevist. De vrouw van de fustmeester was helemaal in paniek omdat ik een rood hoofd had van het bloed. Nadat ik was afgespoeld bleek het gelukkig nogal mee te vallen. De bulleketroet was bij ons ook vooral bij mij zusjes meer een schrikbeeld. Ik was er niet zo van onder de indruk blijkbaar.